Empire State of Mind

Vanuit het Empire States Building, metershoog

het dak van de Grote Appel, maar vanuit mijn oog,
en voor mijn gevoel, het dak van de aarde

Beschouw ik dingen opeens anders, objectief
onze existentie in vogelvlucht, een ander perspectief,
krijgen dingen opeens een andere waarde

De chaos daar ver beneden lijkt opeens bevatbaar
wat beneden niet in je opkomt, blijkt boven zo waar,
we zijn geen mensen, we zijn mieren

Of nee, niet eens mieren, mieren lopen in een geijkte baan
van bovenaf blijkt de futiele lulligheid van ons bestaan,
we zijn hopeloos verdwaalde dieren

Het vele geel sijpelt ergerlijk langzaam door de straten
omdat veel hopeloos verdwaalde dieren dachten laten
we toch maar een taxi nemen, misschien

Maar vanuit hier, op deze hoogte, halverwege God en mier,
blijkt de tergende traagheid, mijn handen jeuken om elk dier
voor het trage geel te behoeden - maar ik kan enkel toezien

Over jeuk gesproken, waarom bouwen mensen zo’n hoge toren?
Om wolken te krabben, zonder naar zichzelf te luisteren, te horen,
dat de jeuk veel lager bij de grond zit, zonder dat we het weten

Wolken krabben is een remedie, zonder vleugels kunnen vliegen
we leven ons leven in leugens zonder te zondigen door te liegen,
een remedie die je de adem beneemt, en de jeuk doet vergeten