Speech van de Set Vexy Bruiloft

Deze speech heb ik voorgedragen op de bruiloft van Roald, één van mijn beste vrienden. Op 12 april 2012 trouwde hij met Debbie. Ondertussen floreert hun fotografiebedrijf Set Vexy, zijn ze voor de tweede keer in een jaar verhuisd, hebben ze een kind op komst, filmen ze jetsetbruiloften in Praag, en reizen ze dit weekend af naar Amerika voor een road trip, 'om even tot rust te komen'. En dat allemaal in een half jaar. Want, Ro en Deb, je zou bijna vergeten dat jullie alweer een half jaar getrouwd zijn. En nu een beetje indammen, graag. Anders hebben jullie binnen vijf jaar de hele wereld gezien, en een nageslacht waarmee je alle Zeeuwse basisscholen uit de nood voor nieuwe leerlingen helpt. Hoe dan ook, gefeliciteerd met jullie eerste zes maanden!

Beste Roald en Debbie,

Lief creatief koppel, fotogeniek stel, een mooie plaat heeft vandaag zijn gouden lijstje gekregen. Ik heb mijn best gedaan, maar meer cheasy kon ik mijn openingszin niet krijgen. Uiteraard kennen jullie me als ‘De Praatstoel’, dus ik ben het aan mijn stand verplicht om een paar woorden te delen naar aanleiding van jullie trouwen. Ik zal het in tegenstelling tot wat jullie van me gewend zijn kort proberen te houden en ik hoop ook dat het geen clouloos verhaal wordt, vandaag staat ten slotte in het teken van jullie huwelijk.

Roald, uiteraard heb ik het meest te vertellen over jou. Ik ken je al lang nu, sinds dat ik in de tweede zat. Dat is nu, pak hem beet, zo’n vijfendertig jaar geleden. Als ik zeg dat ik je niet direct heel erg mocht, dan is dat een understatement. Ik vond je onwezenlijk irritant. Debbie, ik hoop van harte dat jij dit in het prille begin anders hebt ervaren. Ro, je bent een druk baasje. Ook iedereen die je later heeft leren kennen zal dat beamen, hoewel het in de loop der jaren eigenlijk alleen maar minder is geworden. Mensen, kun je nagaan.

Roald heeft gelukkig datgene wat je zijn innerlijke onrust zou kunnen noemen, altijd kwijt gekund in vele bezigheden. Ro heeft letterlijk alles gedaan. Toen ik hem leerde kennen was Roald een fervent inline skater, een enthousiast cabaretier en hij pikte in die tijd net zijn drum carrière op. In alle bezigheden stak Roald honderd procent inzet. Voor de meeste mensen is driehonderd procent inzet fysiek onmogelijk, voor Roald was het een uitkomst. Dat hij alles zeer serieus nam, bleek in de periode waarin ik Roald onverhoopt aardig begon te vinden. Het moment waarop ik me aansloot bij zijn op dat moment nog onvoltallige band, samen met Hubert, en later ook nog Maikel en Niels. Ondanks dat Roald in het begin nog trommelde op een soort van plastic pannenset met geluidseffecten die dienst deed als drumstel, had Roald reeds een bandnaam, een visie, en vaste kleuren voor de nog nader te bepalen merchandise. The Sketnicks, zo zouden we heten, en Roald was er van overtuigd dat rood en geel de voornaamste kleuren zouden zijn voor de website. Het is niet voor niks dat bepaalde restaurants, ik noem geen namen, hun toko’s in deze kleuren inrichten om mensen snel weer weg te krijgen om snel ruimte te maken voor de volgende meute. Uitvoerend webdesigner Martin J vroeg nog met gepast respect; ‘weet je het zeker?’, maar inderdaad. Roald wist het zeker. 

Met terugwerkende kracht had Ro gelijk. We waren muzikale fastfood. We maakten makkelijk te behappen muziek, muziek die je honger naar muzikaliteit absoluut niet stilde, waarvan je na afloop soms misselijk op de bank zat, muziek waarvan je je schaamde dat je het leuk vond, maar toch, je vond het leuk. Of ja, aandoenlijk was eigenlijk meer het juiste woord. Of zoals onze muziek docente zei; op een drumkruk gaan staan en slaan op alles wat je tegenkomt, dat kan iedereen. Mensen die laatstgenoemde, en de fysieke conditie van laatstgenoemde kennen weten dat dat niet waar is. En daarnaast, Roald kon het als geen ander. Driehonderd procent inzet.

Toen we According To You werden, werd het serieus. Althans, dat vonden we zelf zo. En dat is goed, op deze manier haalden we meer uit onszelf. Ro deed dit voornamelijk op vlak van netwerken, websites ontwerpen en bandfotografie. Roald, ik denk niet dat Hubert, Maikel en ik teveel eer op ons nemen als wij zeggen dat Set Vexy Fotografie niet had bestaan zonder ons. Want, wie een stel lompe, antifotogenieke, plompe kerels als ons fatsoenlijk op een bandfoto weet te krijgen, die moet van goede huize komen. Op geen enkele manier had je op dit gebied meer in het diepe kunnen springen.

Ook op het podium was je inzet van een mate dat je er niet omheen kon. Roald had er zin, en dat kon je altijd merken. Voor de muzikanten onder ons, wij merkten dat meestal als Roald aan het eind van het nummer een slordige 30 bpm boven het ingezette aantal beats per minuut zat. Geweldig om naar te kijken, een ramp om mee te spelen. Maar wel driehonderd procent inzet, dat wel. Het leverde je de bijnaam BPM-Boy op. Ro bleek uiteindelijk te temmen met een metronoom, tot opluchting van velen.

Toen Roald zijn drumstokken verwisselde voor een microfoon waren wij als medebandleden ons leven helemaal niet meer zeker. Rondslingerende microfoons, schopbewegingen waarbij stempedalen over de planken vlogen en versterkers ontsnoerd raakten. Vergeten songteksten omdat Ro bezig was met belangrijkere dingen zoals daar zijn; headbangen met zijn toen nog ontzettend lange manen, het spuwen van water of het klimmen in lichtmasten, om vervolgens daar te ontdekken dat de combinatie tussen ontzettend lange mannen en hete PAR-lampen niet zo heel erg geslaagd is. Maar we hebben genoten, en ook wij gingen mee in die flow van 300 procent inzet, want reken maar dat je een partij opgefokt raakt, als iemand keer op keer je gitaarsignaal onderbreekt door over je stempedaal heen te stuiteren.

Nooit een saai moment. Zo zou ik het samenzijn met Roald terecht kunnen beschrijven. Deze anekdotes zijn nog niet eens het topje van de ijsberg. Debbie, exact dit wens ik je in je huwelijk met Roald toe, nooit een saai moment. Aan jou de taak om zo nu en dan Roalds metronoom te zijn, regelmaat te bieden in een ritme dat zo nu en dan de neiging heeft om voor het gemak een telletje over te slaan. Ik zou jullie alle geluk en liefde wensen samen, als dat echt nodig zou zijn. Het lijkt me echter totaal niet nodig, ik heb er namelijk alle vertrouwen in dat dat goed komt. Bewaar mijn wensen maar voor later, wie weet heb je ze nog eens nodig of kun je een ander er plezier mee doen.

Ik wens jullie nog iets toe, en daarvoor put ik nog even uit een andere belevenis. Ik wens jullie alvast een mooi 25 jarig jubileum toe, net als Roalds ouders Charl en Rianne dat hadden, jaren terug. Een jubileum waar jullie nageslacht iets leuks doet met het hopelijk verkregen talent, net als wij destijds met The Sketnicks deden voor je ouders. Ik stel het me zo voor; gelegenheidsbandje The Sketkids, percussief begeleid door de kleine Jansen-Hariot, speelt gouwe ouwes uit pa’s tijd; Greenday, Story Of The Year en Steel Panther. Als ome Praatstoel in de buurt is komt hij natuurlijk ook even langs om een verhaaltje te vertellen. Dat het dan niet clouloos zal zijn, dat kan ik jullie helaas nu nog niet beloven.