FHM's Buurmeisje van 2013

Samen met M. loop ik van de veel te dure parkeergarage naar het ietwat pretentieuze etablissement Little Buddha. Twee Zeeuwen in de Big City. En hoewel we allebei al lang in Tilburg wonen, en dus geen Zeeuwen meer zijn maar import-Brabo’s, is Amsterdam toch wel andere koek. M. zegt: ‘Ik wil later ook in een stad met trams wonen. Desnoods nog Delft, ofzo. Man, wat zou ik hele dagen in de tram zitten’. Ik vind het altijd leuk om Amsterdam te bezoeken, maar ik ben er nog niet over uit of ik er zou kunnen of willen wonen. Maar ik ken natuurlijk wel toe dat zo’n tram meer charme heeft dan de Tilburgse Arriva-stadsbussen. Wanneer je in Amsterdam de bel van een tram vrolijk hoort rinkelen, dan wijk je eens rustig uit, terwijl het belletje de herinnering aan het ik-ben-in-Amsterdam-gevoel triggert. Als je in Tilburg een Arriva-claxon hoort, weet je dat je moet fietsen voor je leven, want de Brabantse busberijders hebben een teringhekel aan tweewielers.

Bij de deur van Little Buddha doet het dienstdoende deurmeisje er erg lang over om te ontdekken of twee gasten, ondanks dat er iets te doen is in de toko, nog een hapje kunnen eten binnen. Want ja, er is iets te doen. Wij zijn daar op uitnodiging van M’s vriendin V. Zij werkt voor For Him Magazine, en op deze doordeweekse avond wordt de befaamde Buurmeisjes Award uitgereikt. Wij staan zodoende op de gastenlijst en kunnen zo doorlopen. Daar kan ik wel aan wennen.

Bij binnenkomst worden we direct geconfronteerd met de hoofdsponsors voor deze avond; Muchachomalo (Spaans voor foute/stoute jongen) kleedt de buurmeisjes in de bikinironde. Verwachting: akelig kleine setjes badkleding. Van de andere sponsor krijgen de gasten direct een hip drankje in de handen gedrukt. Malibu tequila 7-up met limoen. Schrijven we mee? Ik verzin het niet eens. Allicht niet nodig om te vermelden, maar daar heb ik er geen tweede van besteld.

Binnen is het uiteraard zien en gezien worden. M. en ik zijn al snel blij dat we niet zijn gegaan voor een combi zwart jasje, wit bloesje, want die waren reeds oververtegenwoordigd. Uiteraard nonchalant afgemaakt met een jeans en gympen. En ik zeg nonchalant, maar wie zijn witte All-Stars zo wit weet te houden, die heeft van dat woord nog nooit gehoord. De penetrante A&F Fierce lucht is eveneens oververtegenwoordigd en zorgt er meerdere malen voor dat ik bijna heel hard moet niesen.

De show begint, en de avond wordt aan elkaar geluld door Sol Wortelboer, mij voornamelijk bekend van het opblazen van dingen, elke zondagavond op Comedy Central, samen met Horace Cohen. Dat vindt elke man toch tof, een beetje fik stoken en dingen slopen? En een Buurmeisjes-avond aan elkaar lullen, dat vindt toch ook elke man tof? Blijkbaar kan Sol dus leven van dingen die mannen tof vinden om te doen, waarvoor respect. Sol blijkt in het echt nog kleiner dan op tv, en de buurmeisjes hebben daar natuurlijk weinig rekening mee gehouden in de keuze van pumps. De avond wordt zodoende een beetje ‘De dwerg en de vele Sneeuwwitjes’, maar Sols pretoogjes zijn er niet minder om. In de jury zitten onder andere de bepaald niet onappetijtelijke Miss Universe, en Jan Roos, voornamelijk bekend als de ietwat banale, perverse verslaggever van PowNews, kenmerken waarmee je je blijkbaar prima kwalificeert om een avondje naar vrouwelijk schoon te mogen loeren.

De avond begint met een voorstelronde van de Buurmeisjes. Natuurlijk zijn het allemaal dotjes om te zien. Ordinaire dotjes, dat wel, zo blijkt al snel. In de introductiefilmpjes blijkt hoever de dotjes willen gaan om FHM’s Buurmeisje van 2013 te worden. Tot brakens toe shotjes zuipen, in een kruiwagen met slangen liggen, in de koeienstront springen, moonen op een voetbalveld. Echt classy dus. Eén van de dotjes is schipper (schipster?) op de binnenvaart. Hoe kun je dan iemands buurmeisje worden? Ik applaudisseer beleefd voor het vrouwelijk schoon dat het podium betreedt, totdat Sol een meisje introduceert met de woorden: ‘Ze is 19 en heeft net haar HAVO examen gehad!’ Gezien ik een lerarenopleiding doe, zou ik zoiets dus gerust in mijn klas kunnen hebben volgend jaar. Een paar rijen verderop fluit een man die mijn vader had kunnen zijn hard op zijn vingers, terwijl ik mijn handen enigszins beschaamd in de broekzakken laat zakken.

Daarna begint de bikinironde. Verwachting ingelost. Dus: veel foto’s schieten met mijn telefoon en ze doorsturen naar vriend G., die helaas verhinderd was en daarom niet mee kon komen loeren. Ik ben de beroerdste niet. Ook de talentenronde is een groot succes. Dotje 1 blijkt goed met dieren en komt daarom het podium opzetten met haar kaketoe Shakira op haar arm. Daarna laat ze nog een niet nader gespecificeerd reptiel (een mini-dinosaurus?) over zich heen kruipen. De talenten blijken nogal uiteen te lopen. Waar het ene dotje nog moedig een liedje zingt, komt het andere dotje niet verder dan het nadoen van een kip. Het zoveelste dotje heeft blijkbaar voor zichzelf al lang toegekend geen talenten te hebben, en trakteert Jan Roos op een lapdance.

Uiteraard wint ze hiermee de titel Buurmeisje van het jaar 2013. Ze is door het dolle heen. In de groep overgebleven Buurmeisjes die achter haar op het podium staan toe te kijken hoe de kleine lapdancer er met de prijs van doorgaat, blijkt al snel wie de toffe dames zijn. Een deel staat zichtbaar hun wrok te verbijten, terwijl bijvoorbeeld het minidinomeisje alweer lekker staat te dansen met een air van deze-avond-nemen-ze-me-niet-meer-af. De winnares vliegt haar moeder in de armen, een vrouw van om en nabij de vijftig met een vieze vuile gebronsde borstpartij die uit haar te kleine jurkje puilt. Trots duikt ze naast haar dochter op elke foto die van de winnares gemaakt wordt, om het kiekje definitief ongeschikt voor minderjarigen te maken. De zaal loopt langzaam leeg, en ik ga naar het toilet om te pissen. Bij het aangrenzende urinoir staat Jan Roos uit zijn lul te brullen. Hij legt me uit dat de emancipatie dit soort avonden kapot heeft gemaakt: geen van de deelneemsters was bereid hem te pijpen voor de winst.

Het pretentieuze Little Buddha loopt leeg op een best wel christelijke tijd en de FHM-crew praat nog wat na. V. stelt haar vent M. trots voor aan al haar collega’s. Wie ik dan ben? Ik leg uit dat ik goed bevriend ben met het stel, M. al ken sinds de middelbare school, en tevens in hetzelfde appartementencomplex woon. ‘Oh, dus jij bent eigenlijk de Buurjongen van 2013?’ En zo is het maar net.