Turkse Bruiloft

Merhaba, okuyucu sayısı. Dat is Turks, voor hallo, lezers. Ondergetekende kan weer iets van zijn lijst met levensdoelen schrappen. Afgelopen weekend heeft uw geliefde schrijver een Turkse bruiloft bezocht. Het zat zo. Eén van mijn collega’s, Tunay, stapte afgelopen weekend het Turkse huwelijksbootje in. Of ja, hij kwam aanrijden in een Range Rover, zo dik dat hij gerust de competitie aankon met een containerschip. Les één voor mij en mijn collega’s: een beetje uiterlijk vertoon misstaat niet op een Turkse bruiloft. Gelukkig hadden we allemaal onze scherpste kloffies uit de kast getrokken, dusdanig dat we elkaar bijna niet meer herkenden, we zien elkaar immers voornamelijk in onze bedrijfskleding. Ietwat gespannen en voornamelijk nieuwsgierig liepen we de zaal in, waar we helemaal niet meer om het uiterlijk vertoon heen konden. Wie denkt dat een Turkse bruiloft een suffe hoofddoekenparade is, komt bedrogen uit. De dames, schitterend opgemaakt, gehuld in jurken in alle kleuren van de regenboog, doen vermoeden dat de regenboog in Turkije meer kleuren bevat dan de onze. En ook de aanwezige heren schuwen de maatpakken niet. Door een neef van een dochter van een tante van, werden we naar onze tafel geleid. Elke uithoek van beide families is aanwezig, dus reken op een grote zaal vol. Het feest kon beginnen.

Daar zaten we dan, de ‘Hollandse tafel’, als een zeker klein Gallisch dorpje, moedig stand houdend, in het in dit geval Turkse rijk. Observerend. Afwachtend. Een poging om de gebruiken te doorgronden. Laat me iets uitleggen over Turkse bruiloften; ze berusten deels op Islamitische gebruiken, en zodoende wordt er dus geen alcohol geschonken bij de bar. Ik zeg dus, bij de bar. Al snel maakten we kennis met een familielid van de bruid (een verre achteroom?) die ook aan onze tafel zat. Na kennismaking reikte de beste man voor de rest van de avond de flessen Jack Daniels aan onder tafel, om onze sobere colaatjes wat in te kleuren. En natuurlijk kun je dat dan hypocriet vinden, want iedereen doet het, en iedereen weet dat het gebeurt. Maar uiteindelijk gaat het om het respecteren van een bepaalde norm, en om het niet de mensen voor het hoofd stoten die meer waarde hechten aan deze norm dan anderen. Ik kan niet anders zeggen dan dat we daar eigenlijk van zouden kunnen leren.

De sfeer aan tafel werd wat losser, er schoven nog wat jongere kerels aan. Kekke mannetjes, gladde haren, netjes geschoren, charmeurs. Bij het diner vonden zij hun roeping en legden ze ons de Turkse eetgewoonten uit, toen ze zagen dat met name de dames onder mijn collega’s iets te netjes aan het eten waren. Want, legden ze uit, Turken eten niet netjes. Niks geen mes en vork. Met de vork gewoon ouderwets rammen, en voor de rest lepel je de rest met Turks brood naar binnen. Een soort van verhuld met de handen eten, alleen hangt er dan nog een stuk brood tussen. Turken houden van praktische zaken. Dit bleek even later ook toen de  charmeurs ons mee de dansvloer opnamen. Wanneer Turken dansen, strekken ze hun armen in de breedte, en knippen ze met hun vingers. Dit probeerden we allemaal even uit, en al snel had ik een openbaring. Ik ga deze tactiek voortaan ook in de kroeg hanteren, eindelijk weet ik wat ik met mijn handen kan doen, als ik op de dansvloer sta. Meestal voel ik me compleet uit mijn doen zodra mijn bier leeg is. Wanneer ik het glas heb weggezet, en mijn anders zo praktische handen onhandig langs mijn lichaam bungelen. Zodoende bestel ik, om dat te voorkomen, maar weer nieuw bier, met alle gevolgen van dien voor de volgende dag: geld op, en hoofdpijn.

Overigens, op een Turkse bruiloft zit je braaf aan tafel, of je danst alsof je leven er van afhangt. Er is geen middenweg. Geen toekijkers op de dansvloer. Buiten koelden we even af, rookten de liefhebbers een peuk, en hadden we, niet langer overstemd door de Turkse muziek, nog een gesprek met onze Turkse nieuwe vriend, ofwel de whiskey-distributeur. Hij vertelde dat hij een döner-zaak heeft, en al zesentwintig jaar in Nederland woont. Op de vraag of hij wel eens last had van Nederlandse vooroordelen en discriminatie, legde hij uit dat dat in het begin wel meer aan de orde was. Sinds hij de taal meer beheerst gaat het allemaal veel beter. Maar hij was daarbij wel zo eerlijk om toe te kennen dat hij in het begin geen snars begreep van ons taaltje, en dat hij achteraf ook wel kon begrijpen dat mensen boos waren wanneer hij ze een Fanta voorschotelde, in plaats van de bestelde Cola Light. Zo toegeeflijk was hij dan ook weer wel.

Van onder de tafel uit, kwam er in het verloop van de avond iets meer drank in de man, en er werd meer en meer gepraat. Bij onze charmeurs voegden zich nog wat broertjes en neefjes van. Het woord werd steeds hoger gevoerd, en er werd zo her en der ook wat meer opgeschept. Eerlijk, ze schepten zelden op over zichzelf, maar liever over hun neefjes, broertjes, of wat het dan ook waren, waarvan overigens het merendeel een ‘serieus te nemen’ voetbalverleden had. 

"Dit is mijn neef, toen hij in de jeugd zat, sloopte hij iedereen, jonge. Ik zweer het, ik heb het zelf gezien. Hij sloopte Van Wolfswinkel, en hoe heet die flikker, Afellay. Hij sloopte ze allemaal."

Les twee, en let op, een hele belangrijke: als je wat mee wilt praten over voetbal, tast dan eerst voorzichtig af welke club er gesteund wordt. Meng je niet in discussies over Galatasaray versus Fenerbahce. Wanneer ze trouwens wél opscheppen over zichzelf, ontpoppen de charmeurs zich als ware clowns. Neef A. constateerde op den duur dat hij geen bereik had met zijn telefoon: 

"Shit, ik heb geen 3G." 

Oom B reageerde ad rem. 

"Ik heb al 4G!", waarop Broer C inkopte: 

"Fuck jullie, ik heb al 65G." 

Broer C stelde zich overigens even later voor aan mijn bedrijfsleidster als ‘Big Sexy’. De bedrijfsleidster, lange blonde vrouw van ongeveer 1.90, anderhalve kop groter dan ‘Big Sexy’, en überhaupt de langste persoon aanwezig die avond, was uiteraard niet bijzonder onder de indruk.

Ik kan nog wel even doorgaan met anekdotes van deze avond, maar je moet gewoon gaan, om het mee te maken. Voeg een Turkse bruiloft toe aan je bucket-list. Als je geen Turkse vrienden hebt, zoek er dan snel een paar. Ja, ik zeg een paar. Spreid je winkans, zodat je er in ieder geval één meemaakt, maar het liefst meerdere. Ontmoet Big Sexy en zijn kleurrijke neven. Ik hoor u denken, het zou wel heel toevallig zijn, als Big Sexy daar dan ook is, maar ik heb een onderbuikgevoel dat elke familie wel een ‘Big Sexy’ heeft. Ik overweeg serieus een Turkse te trouwen om het feest nog intenser mee te maken. Ik heb de looks, verzekerden de charmeurs me, want, ik leek op een Turkse ster. 

"Kijk hem, met die kuif, hij lijkt op Murat Boz. Net zoiets als Tarkan, zeg maar, Google hem maar!", maar zelfs Big Sexy’s 65G had er even moeite mee. 

"Ik zweer je, je lijkt echt op hem. Ja, je bent wel dikker, maar nou en." 

Goudeerlijke boys, die Turken.

P.S. Tunay, bedankt voor de uitnodiging. Jullie waren schitterend samen, hulde aan het bruidspaar.